چشم‌انداز و مأموريت ساختار اخبار و گزارشات پرسش و پاسخ نقشه سايت ارتباط با ما
درباره ما تأمين كنندگان محصولات و خدمات اطلاعات علمي
CARDIOVASCULAR DRUGS           نام ژنريک دارو : AMIODARONE HCI           موارد مصرف     آميودارون از راه خوراكي فقط در درمان تاكي‏كاردي بطني گهگير و غير پايدار از نظر هموديناميكي و فيبريلاسيون بطني گهگير زماني كه ساير داروها موثر نمي‏باشند، مصرف مي‏شود. اين دارو از راه تزريقي جهت تخفيف و پيشگيري از آريتمي فوق بطني گهگير كه به ساير داروها پاسخ نمي‏دهد، بويژه هنگاميكه همراه سندرم ولف پاركينسون - وايت (w-p-w) باشد، از جمله فيبريلاسيون دهليزي، فلوتر دهليزي، تاكي‏كاردي دهليزي نابجا و تاكي‏كاردي فوق بطني مصرف مي‏شود.           مكانيسم اثر     آميودارون با اثر مستقيم بر بافتها، بدون تاثير بارز بر پتانسيل غشاء، طول مدت پتانسيل عمل و دوره تحريك‏ناپذيري را در تمام بافتهاي قلب طولاني مي‏كند. همچنين در بيماران مبتلا به سندرم w-p-w، تحريك‏پذيري بافت مسير فرعي را طولاني كرده و سرعت هدايت را در اين بافتها كند مي‏كند.           فارماكوكينتيك     جذب آميودارون از راه خوراكي كند و متغير است. حدود 25-20 درصد از راه خوراكي جذب مي‏شود. سرعت دستيابي به غلظت پلاسمايي يكنواخت و درماني دارو، كند و دفع دارو طولاني است. پيوند دارو با پروتئين بسيار زياد است. متابوليسم اين دارو كبدي است و نيمه‎عمر آن در مرحله ابتدايي، 10-5/2 روز و در مرحله انتهايي 107-26 روز است. اثر دارو 3-2 روز تا 3-2 ماه پس از مصرف شروع مي‏شود و حداكثر غلظت پلاسمايي نيز 7-3 ساعت پس از مصرف حاصل مي‏شود. طول مدت اثر متغير (هفته‏ها تا ماهها) است. اين دارو از طريق صفرا دفع مي‏شود.           موارد منع مصرف     اين دارو در انسداد دهليزي - بطني درجه 2 يا 3 كه از قبل وجود داشته است (بدون ضربان‏ساز مصنوعي)، حملات برادي‏كاردي كه منجر به سنكوپ مي‏شود (مگر اينكه از ضربان ساز مصنوعي براي كنترل آن استفاده نشود) و عيب عملكرد گره سينوسي (مگر اينكه توسط ضربان‏ساز مصنوعي كنترل نشود) و حساسيت شديد به دارو نبايد مصرف شود.           هشدارها     1 - آزمون عملكرد كبد و تيروئيد در درمان طولاني مدت ضروري است. آميودارون مي‏تواند سبب بروز اختلال در عملكرد تيروئيد شود. بنابراين در طول مصرف آن، هر سه هورمون تيروكسين، تري‏يدوتيرونين و هورمون محرك تيروتروپين بايد اندازه‏گيري شوند. 2- در صورت بروز تنگي نفس يا پيشرفت آن و همچنين بروز سرفه در بيماراني كه آميودارون مصرف مي‏كنند، احتمال وجود پنوموني بايد در نظر گرفته شود. 3- در موارد زير بايد با احتياط فراوان مصرف شود: نارسايي احتقاني قلب، عيب كار كليه، بيماران سالخورده، برادي ‏كاردي شديد و اختلالات هدايتي قلب، ( به ويژه با مصرف مقادير زياد) و پورفيري. 4- به علت كند بودن شروع اثر دارو، مشكل بودن تنظيم مقدار مصرف و احتمال بروز جانبي شديد، درمان با اين دارو بايد در بيمارستان شروع شود و بيمار حداقل طي دوره مصرف مقدار حمله‏اي دارو در بيمارستان بستري باشد. مقدار مصرف دارو براي هر بيمار بايد جداگانه و بر اساس نيازهاي بيمار، پاسخ باليني، وجود يا شدت مسموميت و در بعضي حالات بر اساس غلظت پلاسمايي آميودارون تنظيم شود. 5- در طول درمان با اين دارو، تعيين غلظت سرمي SGPT، SGOT، آلكالين فسفاتاز و ثبت نوار قبلي ضروري است.           عوارض جانبي     اختلال در بينايي، نوروپاتي و ميوپاتي محيطي، برادي‏كاردي و اختلالات هدايتي قلب، حساسيت به نور و بندرت تغييرات رنگ پوست، كم‏كاري تيروئيد، پركاري تيروئيد، فيبروز آلوئوليت ريوي، هپاتيت، تهوع، استفراغ، احساس طعم فلزي در دهان، لرزش، كابوس، سرگيجه، سردرد، بي‏خوابي، افزايش فشار داخل جمجمه، التهاب اپي‏ديديم، بي‏نظمي حركات عضلاني، بثورات جلدي، التهاب عروق، كاهش پلاكت خون، افزايش زمان پروترومبين، آنافيلاكسي ( با تزريق سريع)، اسپاسم برونش و آپنه از عوارض جانبي دارو هستند.           تداخل هاي دارويي     مصرف همزمان آميودارون با ساير داروهاي ضدآريتمي ممكن است خطر بروز تاكي آريتمي را افزايش دهد. آميودارون غلظت پلاسمايي كينيدين، پروكائين آميد و فني‏توئين را افزايش مي‏دهد. ضعف عضله قلب با مصرف همزمان هر داروي ضدآريتمي با آميودارون مشاهده مي‏شود. اثر انعقادي وارفارين در صورت مصرف همزمان با آميودارون افزايش مي‏يابد. خطر بروز آريتمي بطني در صورت مصرف همزمان داروهاي ضدافسردگي سه‏حلقه‏اي و فنوتيازين‏ها با آميودارون افزايش مي‏يابد. در صورت مصرف همزمان آميودارون با داروهاي مسدودكننده‏ گيرنده بتا، ديلتيازم و وراپاميل، خطر بروز برادي‏كاردي، انسداد گره دهليزي بطني و ضعف عضله قلب افزايش مي‏يابد. غلظت پلاسمايي ديگوكسين در صورت مصرف همزمان با آميودارون افزايش مي‏يابد.           نكات قابل توصيه     1- دوره درمان بايد كامل شود. مصرف دارو حتي در صورت احساس بهبودي بايد طبق دستور پزشك ادامه يابد. 2- طي درمان با دارو و چند ماه پس از قطع مصرف آن، از تابش مستقيم خورشيد به پوست بايد جلوگيري شود. 3- در صورت بروز مسموميت عصبي، حساسيت به نور، تهوع، استفراغ و التهاب اپي‏ديديم، كاهش مقدار مصرف و در بعضي موارد، قطع مصرف دارو توصيه مي‏شود. 4- در صورت فراموش شدن يك‏نوبت مصرف دارو، از مصرف آن خودداري نموده و در صورتي كه بيش از 2 يا 3 نوبت مصرف نشده، حتماً بايد با پزشك مشورت شود. از دو برابر نمودن مقدار دارو بايد اجتناب گردد.           مقدار مصرف     خوراكي بزرگسالان: در آريتمي، مقدار حمله‏اي g/day6/1-8/0 به مدت 3-2 دقيقه تا دستيابي به پاسخ درماني اوليه يا بروز عوارض جانبي مصرف مي‏شود. در صورت دستيابي به كنترل كافي و بروز عوارض جانبي شديد، مقدار دارو به mg/day800-600 به مدت يك هفته و سپس تا كمترين مقدار نگهدارنده موثر كاهش مي‏يابد. مقدار نگهدارنده، تقريباً mg/day400 است كه مي‏توان آن را بر حسب نياز افزايش يا كاهش داد. در درمان تاكي‏كاردي فوق بطني، مقدار حمله‏اي mg/day800-600 به مدت يك هفته تا زمان دستيابي به پاسخ درماني اوليه يا بروز عوارض جانبي مصرف مي‏شود. مقدار نگهدارنده، تقربياً mg/day400-200 است. كودكان: در درمان آريتمي بطني و آريتمي فوق بطني، مقدار حمله‏اي mg/kg/day10 براي 10 روز تا زمان دستيابي به پاسخ درماني اوليه يا بروز عوارض جانبي مصرف می شود. مقدار نگهدارنده mg/kg/day5/2 است. تزريقي بزرگسالان: در آريتمي (فيبريلاسيون بطني يا تاكي‏كاردي بطني غير پايدار از نظر هموديناميكي، طي 24 ساعت اول، مقدار مصرف به صورت زير مي‏باشد: انفوزيون سريع،150 ميلي‏گرم طي 10 دقيقه اول، انفوزيون آهسته، 360 ميلي‏گرم طي شش ساعت بعد، انفوزيون نگهدارنده، 540 ميلي‏گرم طي 18 ساعت بعد پس از 24 ساعت اول، سرعت انفوزيون نگهدارنده mg/min5/0 خواهد بود (با استفاده از غلظت mg/ml6-1). در صورت بروز حملات فيبريلاسيون بطني يا تاكي‏كاردي بطني ناپايدار ، انفوزيون مقادير اضافي (150 ميلي‏گرم) ممكن است ضروري باشد كه بايد طي 10 دقيقه صورت گيرد. كودكان: سلامت و كارايي دارو در افراد كمتر از 18 سال تعيين نشده است.